عشق با مولوی (گزیده غزلیات)

جلال الدين محمد بلخي (604 – 672 هـ ق) معروف به «مولوي»، «مولانا» و «رومي» شاعر فارسي گوي ايراني است و زبان مادري وي پارسي بوده است.
مولانا در 37 سالگي عارف و دانشمند دوران خود بود و مريدان از وجودش بهره مند بودند تا اينکه شمسالدين محمد تبريزي در 642 قمري در قونيه نزد او رفت و مولانا شيفتهي او شد. بعد از اين ملاقات کوتاه وي دورهي پرشوري را آغاز کرد.
مولانا پس از شيفتگي، درس و وعظ را کنار گذاشت و به شعر و ترانه و دف و سماع مشغول شد. او که به شاعري علاقهاي نداشت پس از ملاقات با شمس و هجرت ناگهاني وي، طبعش در شعر و شاعري شکوفا شد. اين شيفتگي معنوي باعث خلق غزليات عاشقانه اي شد که در ديواني به نام ديوان شمس گرد آمد و تعداد آن قريب به 3200 غزل شد. در اثر پیش رو 60 غزل از این دیوان گزیده شده است.