ميرزا محمّدعلي صائب تبريزي اصفهاني، بزرگترين غزلسراي قرن يازدهم هجري و معروفترين شاعر دوره ي صفويه است گه در 1000 ه.ق در تبريز متولد شد. خانواده او از تبريز به اصفهان کوچ ميکنند. صائب در اصفهان به آموختن علوم عصر پرداخته و در سال 1034 ه.ق از اصفهان عازم هندوستان شد و بعد به هرات و کابل رفت. در سال 1042 ه.ق به ايران بازگشت و مجدد در اصفهان اقامت گزيد. شاه عباس دوم صفوي به صائب مقام ملک الشعرايي داد. وي هشتاد سال زندگي کرد و در اصفهان درگذشت.